Waarom is de kunstverzamelaar meestal een man?
De wereld is al eeuwenlang zo ingericht dat vrouwen vooral de rol van personeel of decoratie vervullen: klein, lief, onderdanig — ideaal om te verzorgen, niet om vermogen op te bouwen.En vermogen heb je nu eenmaal nodig om kunst te kopen. Een vrouw is ook fysiek zwakker, en in de wereld waar 93% communicatie non-verbaal is, is ze dan een klein, onderdanig diertje en kleine diertjes worden niet getolereerd aan tafels waar de heren grote happen verdelen. Een vrouw wordt zelden aangesproken met “Goedemiddag mevrouw Van den Berg, hoe gaat het met u?”Nee, zij krijgt: “Lieverd, wil je koffie brengen?”En van iemand die je “lieverd” noemt, verwacht men geen Rembrandt in de kluis.Daarnaast werkt een vrouw gemiddeld in vier banen tegelijk:* betaald werk ( na 40 uur per week en die files ben je al half dood;* het huishouden (koken, huis schoonmaken, boodschappen doen, keuken opruimen, kleding wassen en strijken) maken van je al een zomby;* kinderen (eten, verzorgen, verhaaltje lezen, aaien, allerlei clubs rondrijden, vriendjes op bezoek). Je functioneert dan net een robot want de mate van vermoeidheid is al zeer hoog.* En de man die zichzelf als vijfde kind gedraagt (kortom welke kunst?)Maar hé, ze verdient wel 1/5 van de waarde van een Chanel‑tas. En kunst? Vergeet het maar. Tegen de tijd dat ze klaar is met wassen, strijken, koken, opruimen en emotionele opvang, is de energie op.Kunst verzamelen is namelijk een luxe voor mensen met personeel.En de vrouw is het personeel van de man.Daarom wordt ze op datingsites begroet met: “Hi, lieverd.”Want een object hoef je niet bij naam te noemen.Een object kan geen kunst kopen.En zeker geen Chanel‑tas.En dan zien we plotseling een vrouwelijk art collector, maar oeps: haar man is een industriële miljardair.
